Recensie: Holy Motors

23/05/12 om 16:47 - Bijgewerkt om 16:47

Bron: Knack Focus

'Holy Motors' van Leos Carax is een heerlijk tegendraadse, af en toe hilarische, visueel bevlogen en soms ook ronduit genante fantasie met een deugddoend hoog what the fuck-gehalte.

Recensie: Holy Motors

In een degelijk maar nogal voorspelbaar festival is geniale gek Leos Carax (Mauvais Sang, Les Amants du Pont Neuf) altijd een welkome gast, al was het maar om tegen schenen te stampen en conventies te slopen. In zijn eerste langspeler sinds Pola X (1999) laat Carax zijn compleet geflipte fantasie weer eens radicaal maar tegelijk beheerst de vrije loop met als resultaat: een neodadaistische SF-vertelling over een rijkaard die zich in een limousine door Parijs laat voeren en tussendoor allerlei verschillende opdrachten uitvoert en gedaantes aanneemt.

Zo zie je Carax' chronisch kettingrokende fetisjacteur en alter ego Denis Lavant muteren van bedelende zigeunerin, over stervende bejaarde tot woest strontmonster, terwijl tussendoor allerlei knipogen naar filmklassiekers passeren, gaande van 'Alphaville', 'Hiroshima Mon Amour', 'Les Parapluies de Cherbourg' tot 'Les Yeux sans Visage' en 'Planet of the Apes'. Wat David Lynch digitaal deed in 'Inland Empire' doet Carax hier op pellicule: een associatieve stoet aan scènes construeren met als onderliggende thematiek: de waanzin van onze materialistische maatschappij waarin niets is wat het lijkt.

Af en toe vliegt Carax daarbij gruwelijk uit de bocht maar gelukkig wordt elke hopeloos ridicule misslag gecompenseerd door ronduit verbijsterende staaltjes nonsens, zoals de single take videoclipscène met accordeonisten in de kerk, de zowaar ontroerende sterfscène met Lavant verkleed als de oude tijdreiziger uit 'A Space Odyssey' of het musicalintermezzo met Kylie Minogue (jawel!) als suïcidale stewardess.

Een heerlijk tegendraadse, af en toe hilarische, visueel bevlogen en soms ook ronduit genante fantasie met een deugddoend hoog what the fuck-gehalte.

Dave Mestdach

Onze partners