Interview: Danis Tanovic - Cirkus Columbia

07/09/10 om 13:00 - Bijgewerkt om 12:59

Bron: Knack Focus

In Cirkus Columbia blikt de Belgische Bosniër Danis Tanovic nogmaals terug op de Balkanoorlog, en de wonden blijken nog steeds niet geheeld. 'Jammer dat het Joegoslavië-tribunaal geen doodstraffen uitspreekt.'

Interview: Danis Tanovic - Cirkus Columbia

Vormt Cirkus Columbia een trilogie met No Man's Land en Triange?
Tanovic: No Man's Land ging over de oorlog zelf, Triange over de gevolgen ervan en Cirkus Columbia over de aanleiding ertoe. In die zin kun je zeggen dat ze een trilogie vormen, al heb ik daar nooit aan gedacht. Straks maak ik een sciencefictionfilm over een toekomstige oorlog en zeggen ze dat ik een quadrologie heb gemaakt (lacht).

Net als in No Man's Land voeg je er veel humor aan toe.
Tanovic: De film is vaag gebaseerd op een boek dat mijn vriend me liet lezen en dat een stuk serieuzer was. Het onderwerp blijft sowieso pijnlijk voor mij, alsof ik mezelf moet uitkleden in het bijzijn van anderen. Maar als ik een manier vindt om een beetje Fellini of Chaplin binnen te smokkelen dan ben ik zo blij als een kind.

Op de persconferentie zei je: 'De vroege jaren negentig was de laatste keer dat Bosnië gelukkig was'.
Tanovic: Het is in elk geval de laatste keer dat ik gelukkig was. Het communistische regime van Tito was misschien niet het beste maar het werkte tenminste. Kort daarna heb ik mijn naiviteit verloren. Ik geloofde nooit dat men ons ging vermoorden, gewoon omdat we Bosniërs waren. Dat hield geen steek. Nog steeds niet. Tot op het moment dat ik Bosnië verliet geloofde ik dat de Verenigde Naties zouden ingrijpen en dat het allemaal minder erg was dan het leek. Toen ik eerst in Italië aankwam en alle mensen gewoon een cappuccino zag drinken, drong het voor het eerst tot me door: 'De mensen geven geen ruk om Bosnië'. Ook vandaag geven ze geen ruk om Irak, Afghanistan of god weet waar. Begrijp me niet verkeerd: ik heb een mooi leven met een geweldige vrouw en vijf schatten van kinderen, maar helemaal blauw zal de lucht voor mij en de Bosniërs nooit meer zijn. (Dave Mestdach)

Lees meer over:

Onze partners