'Happy End' in Cannes: of hoe Michael Haneke een eigen invulling geeft aan het begrip naargeestig

22/05/17 om 14:00 - Bijgewerkt om 14:06

Met zijn twee vorige films - Das Weisse Band en Amour, beiden met de Gouden Palm bekroond - had Michael Haneke de lat voor zichzelf op wereldrecordhoogte gelegd. Niet dat de Oostenrijkse meester met Happy End een nulsprong laat optekenen - verre van zelfs -, alleen is het geen piek in zijn imposante oeuvre.

Zoals steeds zoomt Haneke ook nu in een klinisch, observerende en emotioneel onthechte stijl in op een rijke ondernemersfamilie uit Calais, waarvan de leden elk op hun manier met burgerlijke issues af te rekenen hebben en onherroepelijk aanzwellen tot symptomen van een verziekte klassenmaatschappij.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners