Dave Mestdach over 'The Time That Remains'

Tati goes Palestina. Het is de reductionistische slagzin waarmee je zo ongeveer het integrale oeuvre van Elia Suleiman (Divine Intervention) kunt samenvatten en in zijn nieuwste dramedy is het weer van dattum. Dit keert vertelt Suleiman het verhaal van zijn ouders die in 1948 uit hun huis gedwongen worden bij de oprichting van de staat Israël, in de fifties en sixties regelmatig bonje hebben met hun nieuwe buren en ondertussen hun best doen om de kleine Elia zo goed mogelijk op te voeden.

Het resultaat is een droogkomische reeks sketches waarin je de hele geschiedenis van het Israelisch-Palestijns conflict de Jacques Tati-achtige revue ziet passeren, inclusief uitgepuurd camerawerk en bij vlagen ook prima getimede slapstick.

Helaas houdt Suleiman het niveau van de magisch-realistische openingsact niet vol en wanneer hij finaal zelf in beeld komt - als de Palestijnse Buster Keaton die de actuele situatie zwijgend gadeslaat - wordt deze politieke fabel plots hopeloos amorf, nodeloos gewichtig en vreselijk pretentieus.

Dave Mestdach