Dave Mestdach blikt terug

CANNES 2009
Round-up

Mocht u zich afvragen waarom er de voorbije weken niet vaker vanuit Cannes werd geblogt, weet dan dat 's werelds grootste filmfestival meteen ook het meest chaotische en stresserende is. Hoewel ze ondertussen al 62 jaar hebben kunnen oefenen, blijkt alles immers nog altijd wanordelijk georganiseerd, om van de labyrintische, compleet ondoorgrondelijke structuur van het festivalpaleis - een staaltje postmoderne bunkerarchitectuur waarin een kat zijn jongen niet meer vindt - nog maar te zwijgen.

Bovendien heeft men er niks beters op gevonden dan om de competitiefilms al om 8u30 's morgens te vertonen, terwijl de laatste screenings pas om 22u30 op het programma staan. Niks fuiven en feesten dus. Wel hooguit vier uur slapen per dag, continu van hot naar her hollen, aan elke zaal wachten, trekken en duwen (de grootste zaal telt 1800 zitjes voor 3500 geaccretiteerde journalisten), ondertussen interviews regelen en afnemen, tussendoor een lauwe pistolet meegraaien waar je 5 euro voor betaalt, altijd en overal gefouilleerd worden en tussendoor op je laptop gauw wat recensies tokkelen en richting Roularta mailen.

Bovendien moet u weten dat de journalisten ook worden ingedeeld volgens het Indische kastensysteem. Zo krijgt elke journalist een persbadge met een verschillende kleur, gaande van wit met gele stip - het allerhoogste niveau - tot geel, het schrijvend proletariaat. Hoe die onderverdeling precies gebeurt en welke criteria daarbij worden gehanteerd, blijft echter even ondoorgrondelijk als de wegen richting het nirvana, want ondergetekende moet het al jaren rooien met een blauwe badge, op geel na het laagste niveau.

Dat op die manier uren verloren gaan aan wachten en aanschuiven, hoeft dan ook geen betoog, wat hopelijk mijn onregelmatige bloggen verklaart. Trouwens: mocht de persattaché, die mijn jaarlijkse pleidooi voor een upgrade weer eens met sadistisch genoegen naast zich neerlegde, deze blog lezen en Nederlands verstaan: ik meende elk woord wat ik zei, zelfs diegene op het einde in het West-Vlaams.

Soit. Mijn problemen ginds zijn natuurlijk de uwe niet en dus wilt u alleen maar weten of het een goeie editie was, gezien Cannes nog altijd de barometer blijft voor het komende filmjaar. Het antwoord is: ja en nee. Benevens Das Weisse Band en Un Prophète - die dan ook terecht de Gouden Palm en de Grand Prix wonnen - vielen er dit jaar amper meesterwerken te noteren, terwijl sommige topauteurs ronduit ontgoochelden, zoals Ken Loach (Looking for Eric), Alain Resnais (Les Herbes Folles), Ang Lee (Taking Woodstock).

Bovendien was het ook in de nevensecties - van de Quinzaine tot de Semaine - middelmatigheid troef, wat uiteraard niks wegneemt van de mérites van onze Vlamingen die in beide secties een prijs wisten te winnen, respectievelijk voor Felix Van Groeningens De Helaasheid der Dingen en Caroline Strubbe's Lost Persons Area.

Die prominente Vlaamse - en bij uitbreiding Belgische - aanwezigheid was trouwens meer dan opvallend dit jaar. En niet alleen qua geselecteerde films. Aparte brochures en uitgebreide artikels in de tradepapers, metershoge affiches op de Croisette en de Marché, een promostand vlak bij de ingang van de filmmarkt, een Fête des Belges op een privéstrand waar duidelijk niet op een fluit champagne of een scheut ricard gekeken werd (ja, dus toch een feestje) ... het kan de buitenlanders, en desnoods zelfs de Hollanders, onmogelijk zijn ontgaan, wat de internationale carrières van onze filmproducties alleen maar ten goede kan komen.

Benieuwd of we volgend jaar weer kunnen scoren, al gaan we eerst enkele weken pitten ... sweet dreams.

Dave Mestdach