Dave Mestdach bespreekt 'Inglourious Basterds'

'Nazi's ain't got no humanity. We need nazi scalps! At least a hundred each', Aldus de joods-Amerikaanse officier Aldo Raine (Brad Pitt), één van de centrale personages uit Quentin Tarantino's langverwachte Wereldoorlog Twee-epos Inglourious Basterds.

Daarin trekken Raine en de zijnen richting bezet Frankrijk om er de Duitsers een lesje in sadisme te leren, al zien ze dankzij hun Britse companen (Michael Fassbender en Mike Meyers), een Frans-joodse cinemauitbaatster (Melanie Laurent) en enkele Teutoonse filmsterren (Diane Kruger & Daniel Brühl) meteen ook de kans om Hitler, Goebbels en Goering te vermoorden en dus het Derde Rijk met de klap - letterlijk! - op de knieëen te dwingen.

Een realistische complotthriller over 'Operation Kino' - zo heet de missie van de The Basterds - of een serieuze meditatie over de jodenvervolging hoef je dan ook in geen geval te verwachten, wel een ironische, postmodern aangeklede en dus honderd procent Tarantineske joyride door de oorlogsfilmcataloog, inclusief typische dada's als contrapuntisch gebruikte muziekjes, plotse gewelduitbarstingen, langgerekte tongue-in-cheek dialogen, een onderverdeling in aparte hoofdstukjes en talloze, cinefiele referenties (van Pabst, over Riefenstahl tot The Dirty Dozen en Attack).

Hoewel Tarantino iets minder nadrukkelijk citeert uit de B-filmarchieven - zeker in vergelijking met Kill Bill en Death Proof - en zijn metafilmische actiemélange redelijk beheerst houdt, is er met andere woorden weinig nieuws onder de zon. Grap en gruwel, ernst en kitsch spelen dan ook opnieuw een even ongemakkelijk als pervers onderhoudend dubbelspel, al heeft de maker van Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Jackie Brown stilistisch nog altijd niks aan branie ingeboet.

Let bijvoorbeeld op de meticuleuze breedbeeldfotografie, de classicistische mise-en-scène en de exquise belichting. Op de hypergestileerde en suspensvolle openingscène waarin de jodenjager met dienst (Christopher Waltz, dé revelatie van de film) een bezoek brengt aan een Franse veeboer. Of op de heerlijk kolerieke passages van Berliner Ensemble-leider Martin Wuttke als der Führer.

Een technisch uitstekend en best entertainende oorlogspastiche dus, maar dan wel één die weer eens nodeloos wordt ontsierd door Tarantino's onvermijdelijke ironische bullshit, door een chronisch grijnzende, uit 80 kilo zelfgenoegzaamheid opgetrokken Brad Pitt en door een even gemakzuchtige als hautaine weigering om plot en personages ook maar één seconde au sérieux te nemen.

Nog steeds een rastalent, die Tarantino, Maar ook een chronische puber en intellectueel leeghoofd.

Dave Mestdach

De trailer: