Limitless: The sky is the limit

12/04/11 om 18:19 - Bijgewerkt om 18:19

Bron: Knack Focus

Een wonderpil stimuleert het brein in deze visueel opwindende, maar niet al te snuggere actiethriller.

Limitless **

Neil Burger met Bradley Cooper, Abbie Cornish, Robert De Niro

Limitless: The sky is the limit

Eddie Mora (gladjanus Bradley Cooper) kampt met een writer's block. Na de inname van de wonderpil NZT komt niet alleen een einde aan zijn schrijversverlamming, hij ontpopt zich tevens tot een bejubelde beursanalist. Alleen is Eddie niet de enige in Manhattan die de wonderlijke krachten van NZT koestert: een pil waarvan de uitwerking lijkt op het opslurpen van ettelijke lijnen cocaïne en een overdosis Ritalin.

De verkregen energieopstoot wordt door regisseur Neil Burger (The Illusionist) aangegrepen om de adrenalinerush van zijn protagonist met kinetische camerabewegingen en psychedelische effecten op te roepen. Hyperenergieke, computergestuurde tracking shots banen zich daarbij een weg door de ramen van geparkeerde auto's en taxi's en/of de straten van Manhattan.

Limitless oogt dus bijzonder speels, maar zijn maniëristische beeldtaal tracht wel degelijk een slap verhaaltje te verhullen. De plotwendingen zijn bij momenten al even absurd als de premisse van de wonderpil. Bovendien speelt de film gretig leentjebuur bij Charly (1968), Wall Street (1987), Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Requiem for a Dream (2000), maar dan zonder de intensiteit van voornoemde prenten te halen.

In het beste geval kun je Limitless interpreteren als een cynische fantasie over de westerse samenleving waar iedereen liggend rijk en beroemd wil worden. Alleen is Burgers paranoïde thriller veeleer ironisch en luchtig dan donker en bijtend. Toch is het net die ironische toon die de film plezant en entertainend maakt. Hoewel de film intelligentie propageert, schakel je - om er ten volle van te genieten - het best een deel van de hersenen uit.

Piet Goethals

Onze partners