Carancho: Sociale film noir

04/10/11 om 18:31 - Bijgewerkt om 18:31

Bron: Knack Focus

Pablo Trapero legt de corrupte Argentijnse samenleving bloot met doortrapte advocaten en misbruikte verkeersslachtoffers.

Carancho **

Pablo Trapero met Ricardo Darin, Martina Gusman, José Luis Arias

Carancho: Sociale film noir

In Argentinië sterven jaarlijks achtduizend mensen aan de gevolgen van een verkeersongeval, terwijl nog eens een dikke 120.000 gewond raken. Onbetrouwbare advocaten en dubieuze organisaties verdedigen de rechten van de slachtoffers, maar lijken toch vooral geïnteresseerd in het opstrijken van het verzekeringsgeld.

Dat is de corrupte achtergrond waartegen Trapero zijn protagonist Sosa introduceert, die in de openingscène al meteen op straat verrot wordt geschopt. Sosa - bijnaam: 'de gier' - is een advocaat die ziekenhuizen en ongevalsites afschuimt op zoek naar klanten, al zorgt dokter Lujan gelukkig voor een lichtpuntje in zijn leven.

Veel licht valt er in Carancho anders niet te detecteren. De zeldzame dagscènes hebben een al even grauwe look als de vele nacht- en ziekenhuistaferelen. Straatverlichting, neon, zwaailichten, het aseptische licht van de spoedafdeling en ziekenhuisgangen kleuren de sfeer.

Trapero blijft met andere woorden trouw aan het sociaal realisme van zijn vroegere films El Bonaerense (2002) en Leonera (2008) maar kleedt het geheel deze keer aan als een gitzwarte film noir. De grimmige toon van deze stijlvol vertelde noodlotstragedie leunt eerder aan bij Martin Scorsese's Bringing Out the Dead (1999) dan bij het donkere absurdisme van pakweg The Death of Mr. Lazarescu (2005) van Cristi Puiu, waarin een man van ziekenhuis naar hospitaal wordt gevoerd.

Het principe dat Trapero huldigt in deze verkenning van de zelfkant is 'de ene zijn dood is de ander zijn brood', terwijl hij met een gespierde montage wijst op het morele verval. Of je van deze morbide en twijfelachtige survival of the fittest ook gelukkiger wordt, laat hij daarbij in het midden. Eindbalans: een grimmige trip door de mean streets van Buenos Aires met een violente finale die perfect aansluit bij de uitzichtloze geest van de film.

Piet Goethals

Lees meer over:

Onze partners