Film Fest Gent: 13 aanraders

13/10/14 om 14:55 - Bijgewerkt om 15:00

Bron: Knack Focus

Het Filmfestival van Gent (14 tot 25 oktober) heeft tientallen competitiefilms, previews, retrospectieves en curiosa in de aanbieding. Een mens moet dus zijn prioriteiten stellen. Om u daarbij te helpen, zetten we 13 niet te missen festivalfilms op een rij.

Film Fest Gent: 13 aanraders

Nick Cave in '20,000 Days on Earth'. © gf

20,000 Days on Earth

Iain Forsyth & Jane Pollard, Verenigd Koninkrijk

Videokunstenaars Iain Forsyth en Jane Pollard maakten een gestileerde documentaire over de 20.000ste dag op aarde van zanger en schrijver Nick Cave. Verwacht zeker geen traditionele, narratieve film, laat staan een simpele registratie van a day in the life. In plaats daarvan geven de regisseurs ons in scène gezette momenten waarin Cave zijn ziel blootlegt (maar niet echt) aan auteur Darian Leader, acteur Ray Winstone en zangeres Kylie Minogue. Op die manier komen we niet alleen te weten hoe Cave terugblikt op zijn eigen verleden, maar vooral ook hoe hij aankijkt tegen de relatie met zijn publiek, de mensen om hem heen en zelfs met God. Een must voor alle Cave-men die prijzen won voor beste montage en regie op Sundance.

Birdman

Alejandro González Iñárritu, VS

Tot voor kort stond Iñárritu bekend als een regisseur die met zijn zware noodlotsdrama's de verkoop van zowel Kleenex als Prozac stimuleerde. Met Amores Perros (2000) en 21 Grams (2003) beschouwde men hem nog als een genie, maar de kritische teneur begon stilletjes te keren tegen de tijd dat Babel (2006) en vooral Biutiful (2010) uitkwamen. Respect dus voor de gedurfde draai die de Mexicaanse somberman aan zijn carrière geeft met Birdman, een energieke tragikomedie over een acteur (Michael Keaton, de enige echte Batman!) die 20 jaar geleden meespeelde in een superhelden-franchise en nu zijn geloofwaardigheid wil herwinnen door een toneelstuk te regisseren op Broadway. Een zwart-komische metafilm die aangename herinneringen oproept aan de gloriedagen van Charlie Kaufman, met Emma Stone, Naomi Watts en Edward Norton als sidekicks. Met fantastisch camerawerk van Emmanuel Lubezki én met Michael Keaton in de hoofdrol. Wat heeft een mens, behalve Kleenex en Prozac, nog meer nodig?

Black Coal, Thin Ice

Diao Yinan, China

De kans dat de vorige films van regisseur Diao Yinan deel uitmaken van uw dvd-collectie is wellicht klein, maar met Uniform (2003) en Night Train (2007) creëerde de Chinees wel twee venijnige thrillers die het behoorlijk goed deden in het festivalcircuit. Net zoals toen wendt hij ook nu, met Black Coal, Thin Ice, zijn blik naar een China waar economische groei alleen mogelijk is op de rug van miljoenen armen en ethisch verval alomtegenwoordig is. In deze neo-film noir pikken twee politiemannen een onopgeloste moord van vijf jaar eerder opnieuw op. Dat klinkt als intrige niet verbijsterend origineel, maar geeft wel aanleiding tot een bittere, van een bijtend winterse look voorziene thriller. Geen Chinatown, maar gewoon China dus. Diao werd al beloond met een Gouden Beer in Berlijn, terwijl een van zijn hoofdacteurs, Liao Fan, er ging lopen met de zilveren prijs voor beste acteur.

Leviathan

Andrej Zvjagintsev, Rusland

In 2011 kaapte Andrej Zvjagintsev in Gent nog de prijs voor beste film weg met het beklemmende Elena. Nu keert hij terug met Leviathan, die hem in Cannes al een Palm voor beste scenario opleverde en algemeen wordt gezien als een nieuw meesterwerk én zijn meest toegankelijke film. Hoewel je dat laatste gerust mag nuanceren: Zvjagintsev is geen Michael Bay en laat zich door niets of niemand opjutten om zijn verteltempo te verhogen of zijn neiging tot symbolische referenties in te tomen. Deze keer legt hij de Russische ziel - of het gebrek daaraan, in deze tijden van Vadertje Poetin - bloot via het verhaal van een man die onteigend dreigt te worden door zijn burgemeester en zich verplicht voelt terug te vechten. O zoete ironie: de regisseur kon zijn nauwelijks gemaskeerde uithaal naar het corrupte hedendaagse Rusland laten subsidiëren door het ministerie van Cultuur, maar dat trachtte de film ondertussen te verbieden, zogezegd omdat er te veel in wordt gevloekt.

Miss Julie

Liv Ullman, Noorwegen

Liv Ullman, de Noorse grande dame die we altijd zullen associëren met het beste werk van Ingmar Bergman, waagt zich voor het eerst sinds Faithless (2000) weer achter de camera. Ze levert een nieuwe verfilming af van Miss Julie, het klassieke toneelstuk van August Strindberg, een intiem kamerdrama over de dochter van een aristocratische familie (Jessica Chastain) die het gezelschap opzoekt van haar butler (Colin Farrell) en zich net iets te gewillig door hem laat verleiden. Wat dan weer niet naar de zin van zijn vriendin (Samantha Morton) is. Een en ander geldt natuurlijk als een bitsige commentaar op een geprivilegieerde sociale stand die uiteindelijk tot uitsterven gedoemd is, simpelweg omdat de regels die ze hanteren zodanig streng zijn dat ze op lange termijn onhoudbaar worden. Miss Julie blijft duidelijk een toneelverfilming, met slechts drie belangrijke personages en een beperkte setting. Maar zowel voor als achter de camera kan bijna iedereen een uitstekend cv voorleggen. Colin Farrell heeft nog altijd Alexander (2004) niet helemaal goedgemaakt, dus die krijgt daar bij deze meteen de kans voor. Ga ervoor, Colin!

Mr. Turner

Mike Leigh, Verenigd Koninkrijk

Het is al vier jaar geleden dat Mike Leigh nog eens een film uitbracht - het mooie Another Year, dat toen ook op het Filmfestival van Gent draaide. Met Mr. Turner levert de Britse veteraan - op het eerste gezicht dan toch - een van zijn meer conventionele werken af: een biopic over de laatste 25 jaar uit het leven van kunstschilder William Turner (1775-1851). Maar eigenlijk gebruikt Leigh dit verhaal over een collega-kunstenaar vooral om dat kunstenaarschap zelf eens van nabij te bekijken. Wat betekende het schilderen voor Turner en bij uitbreiding: wat betekent het film maken voor Leigh? De regisseur maakte voor het eerst sinds Topsy-Turvy (1999) een period piece, maar dan wel een met een somberdere toon, met Leighs fetisjacteur Timothy Spall - in Cannes bekroond tot beste acteur - als de norse,, nukkige maar ook bevlogen en geniale Mr. Turner.

Pasolini

Abel Ferrara, Frankrijk-België-Italië

Schrijver, regisseur en relnicht Pier Paolo Pasolini werd op 2 november 1975 vermoord, kort nadat hij zijn laatste film, het beruchte Salò, o le 120 giornate di Sodoma had afgewerkt. De mannelijke prostitué die hem zou hebben omgebracht, trok later zijn bekentenis in en er is nooit honderd procent zekerheid gekomen over de omstandigheden van zijn dood. De laatste dagen van zijn leven worden gedramatiseerd in Pasolini, geregisseerd door een ander bête noire van de filmwereld, Abel Ferrara. Ferrara is - herinner u King of New York (1990) of Bad Lieutenant (1992) - nooit vies geweest van wat provocatie en schandaal op zijn tijd met films die een uitdagende mix van seks, geweld en religieuze referenties aanbieden, oftewel een cocktail die ook Pasolini graag en gretig shakete. Een sfeervolle, impressionistische en voor Ferrara's wilde doen verrassend beheerste biopic over een van Italiës grootste kunstenaars, met een uitstekende Willem Dafoe in de titelrol.

Still the Water

Naomi Kawase, Japan

Naomi Kawase staat bekend als documentairemaker, als chroniqueur van het snel veranderde Japan én als de regisseur van het wondermooie Shara (2003). Haar nieuwste, Still the Water, doet de ronde van de festivals en is daarmee wellicht nu al de meest internationaal bekeken film uit haar ruim 20-jarige carrière. Dit verstilde familiedrama, over een tienerjongen die een lijk ontdekt en zijn vriendinnetje, wiens moeder op sterven ligt, wordt gekenmerkt door mooie, meditatieve momenten, veel natuurbeelden en een rustige, lyrische toon. Een warme, intelligente ode aan het leven en de dood, en de hoge en lage golven daartussenin.

Une nouvelle amie

François Ozon, Frankrijk

François Ozon levert zijn jaarlijkse film af, en hoewel het al een tijdje geleden is dat hij met titels als Swimming Pool (2003), 5x2 (2004) en Le temps qui reste (2005) de arthousezalen deed vollopen, blijft dat iets om naar uit te kijken. Want zelfs als Ozon zijn doel mist, doet hij dat wel zodanig elegant dat je het gezien wilt hebben. Met Une nouvelle amie maakte hij een losse bewerking van een kortverhaal van Ruth Rendell, over een jonge weduwnaar (Romain Duris) die na de dood van zijn vrouw steun krijgt van haar beste vriendin (Anaïs Demoustier). Tot zij ontdekt dat hij er een geheim leven op nahoudt. U weet meteen wat dat geheime leven inhoudt als we vermelden dat Ozon de hoofdrol oorspronkelijk had aangeboden aan Matthias Schoenaerts. Want ook rollen die Schoenaerts níét speelt, zijn tegenwoordig nieuwswaardig, zo blijkt. Met Une nouvelle amie werpt Ozon zich nogmaals op de thema's die hem al langer fascineren: de veranderlijkheid van seksuele identiteit en de spanning tussen het publieke en het privéleven.

Adieu au langage

Jean-Luc Godard, Frankrijk

Houd uw nouvelle vague-cineasten uit elkaar, les één: jazeker, Jean-Luc Godard leeft nog. Het is Alain Resnais die dit jaar is overleden. 83 is de beeldenstormer achter A bout de souffle (1960), Le mépris (1963), Alphaville (1965) en andere meesterwerken er ondertussen, maar op een leeftijd waarop anderen allang blij zijn dat ze nog in staat zijn om eens in de week te gaan kaarten, heeft hij nog genoeg fut om een experimenteel filmessay in 3D te draaien dat de juryprijs in Cannes won (ex aequo met Mommy van Xavier Dolan). Een film zonder plot of personages. Maar wel met een hond. Een naakte mademoiselle. Beelden op beelden op beelden. En referenties aan Solzjenitsyn. Bon voyage!

Whiplash

Damien Chazelle, VS

Miles Teller begint zich te ontwikkelen als een van die jonge acteurs die zelfs goed zijn in slechte films. Hij liet zich opmerken in het zeer sympathieke The Spectacular Now (2013) en behield zelfs zijn waardigheid in rommel als 21 & Over (2013) en Divergent (2014). Hij is klaar voor zijn doorbraak en heel misschien lukt dat wel met Whiplash, een goedkoop geproduceerde, op 19 dagen ingeblikte indiefilm over de relatie tussen een getalenteerde jazzdrummer (Teller) en zijn beul van een mentor (J.K. Simmons). Voor een film die ervan uitgaat dat een mens moet afzien voor zijn kunst, lijkt Whiplash met een verbazingwekkend gemak te zijn uitgegroeid tot een festivalhit. Regisseur Damien Chazelle, zelf ook nog maar 29 jaar oud, bewerkte zijn eigen kortfilm en mocht voor de moeite zowel de publieksprijs als de juryprijs op het Sundance Filmfestival op zijn schouw zetten.

White Bird in a Blizzard

Gregg Araki, VS

Shailene Woodley zegt de zouteloze tienerkost (Divergent (2014), The Fault in Our Stars (2014)) even vaarwel om de hoofdrol te spelen in de nieuwe van Gregg Araki. De hofleverancier van in felle kleuren en neonlicht gedrenkte tienernachtmerries vol kinky seks, bruut geweld en alle denkbare combinaties van beide - bekijk The Doom Generation (1995) of Nowhere (1997) - durft het de laatste jaren ook al wel eens iets kalmer aan te doen. Getuige daarvan zijn fantastische, veel te weinig bekeken pedofiliedrama Mysterious Skin uit 2004. White Bird in a Blizzard wordt hier en daar omschreven als zijn meest volwassen film tot op heden. Woodley speelt een tiener wiens moeder (Eva Green, eigenlijk lang niet oud genoeg om Woodleys moeder te zijn) op een dag spoorloos verdwijnt. Teenage angst, nostalgie naar de eighties (de film speelt zich af in 1988) en veel popmuziek op de soundtrack: welkom terug, Gregg. Het is te lang geleden.

White God

Kornél Mundruczó, Hongarije

Ofwel: Dawn of the Planet of the Dogs. Wellicht de film met de meest van de pot gerukte premisse die u dit jaar in Gent kunt gaan bekijken, en alleen daarom al verdient hij alle respect. Al is de naam Kornél Mundruczó - het Hongaarse goudhaantje achter Delta (2008) en Tender Son: The Frankenstein Project (2010) - natuurlijk ook een goeie reden. Een hond wordt achtergelaten aan de kant van de weg en belandt in de handen van een stel kerels dat hondengevechten organiseert. Tot de keffer het gehad heeft en een meute andere straathonden leidt in een gewelddadige putsch op de stad. Beschouw het gerust als een fabel over een consequent uitgebuite massa die in opstand komt tegen zijn onderdrukkers. Of op zijn minst als een verfrissende anti-Lassie, waarin de schattige hondjes je simpelweg de strot over bijten. Mundruczó won er dit jaar de Un Certain Régard-prijs in Cannes mee, en het eeuwige respect van alle kattenliefhebbers.

Onze partners