Who Can Kill A Child?: Kinderlijke (on)schuld

31/08/10 om 17:44 - Bijgewerkt om 17:44

Bron: Knack Focus

Narciso Ibáñez Serrador trekt in deze cultfilm naar een eiland waar kinderen alle volwassenen met zichtbaar plezier over de kling jagen.

Who Can Kill A Child? (1976)

Film: ** ~ Extra's: 0

(Living Colour)

Who Can Kill A Child?: Kinderlijke (on)schuld

In Who Can Kill A Child? gaat een koppel op vakantie naar een eiland - niets bijzonders, zou je denken. Groot is echter hun verbazing als het eens zo levendige eiland nu verlaten blijkt. Langzaamaan wordt duidelijk dat het eiland nog uitsluitend wordt bewoond door kinderen, die de volwassenen vakkundig hebben geliquideerd. De verklaring ligt in de openingsgeneriek: met archiefbeelden van kinderen die het slachtoffer zijn van oorlogsgruwel wil de Spaanse cineast Narciso Ibáñez Serrador aantonen dat de moordende kinderen zich willen wreken voor het leed dat hen in het verleden is aangedaan.

Een horrorfilm met een filosofische subtekst dus? Niet echt. Who Can Kill A Child? is een typische exploitationfilm uit de jaren 70 en is minder memorabel om zijn vertelstijl dan om zijn opbouw en thematiek. Serradors beeldregie is bij vlagen geïnspireerd, maar doet meestal tv-matig aan. Ook je bereidheid om in het verhaal mee te gaan, wordt danig op de proef gesteld. Je stelt regelmatig de vraag hoe het in godsnaam mogelijk is dat een volwassen man of vrouw zo inert reageert.

De documentairebeelden van de concentratiekampen en de oorlogen in Biafra, Korea en Vietnam uit de titelsequentie zijn aanstootgevend. De horror die erop volgt, kan enkel minder choquerend zijn. Wat Serrador aan stijl inboet, compenseert hij evenwel met een minutieuze opbouw. Denk aan een lijk dat de vakantiegangers op het vaste land opschrikt, de lege straatjes en gebouwen van het eiland die druppelsgewijs vollopen met dreigende kids en uiteraard de brutale en wreedaardige moorden. Niets is immers zo schrikwekkend als een kind met moordlust in de ogen.

Piet Goethals

Onze partners