5 films die wij wél willen onthouden van Clint Eastwood

28/02/18 om 15:47 - Bijgewerkt om 15:47

Wie zijn reumatieke treinthriller The 15.17 to Paris - over de mislukte aanslag op de Thalys - heeft gezien, zou zich kunnen afvragen of de inmiddels 87-jarige Clint Eastwood nog wel goed kan horen en zien. Toch maakte hij ook op pensioengerechtigde leeftijd nog altijd uitstekende films. Deze vijf bijvoorbeeld, geselecteerd door Knack Focus-filmchef Dave Mestdach.

5 films die wij wél willen onthouden van Clint Eastwood

© /

Mystic River (2003)

Eastwood regisseert Sean Penn, Tim Robbins en Kevin Bacon als drie vrienden die van elkaar zijn vervreemd, maar door de moord op de dochter van een van hen elkaars demonen weer moeten dulden. Samen met scenarioschrijver Brian Helgeland laat Eastwood de dialogen zo eenvoudig mogelijk evolueren, terwijl de camera de stemmen, gezichten, lichamen, zelfs kleren dat extra stukje mysterie en mystiek geeft. Pikdonkere emoties, groots acteerwerk, stoutmoedig einde.


Million Dollar Baby (2004)

In 2010 werd Knack Focus tien jaar en zochten we voor die gelegenheid de tien beste films uit het eerste decennium van de 21ste eeuw. Eindigde zesde in dat lijstje: Million Dollar Baby, waarin Eastwood niet alleen in de regisseursstoel zit, maar ook een bokstrainer neerzet. 'Het begint als een boksdrama, eindigt als een pleidooi voor euthanasie en is onderweg een aangrijpende meditatie over spijt, verlies en verlossing', orakelde toenmalig hoofdredacteur Patrick Duynslaegher, vandaag directeur van Film Fest Gent, toen. Om van die vier Oscars nog maar te zwijgen.


Letters from Iwo Jima (2006)

Samen met Flags of Our Fathers vormt deze elegische film een dubbelluik over de beroemde slag tussen Amerikanen en Japanners om het vulkaaneiland Iwo Jima tijdens WO II. Met enorm veel respect en zin voor ethiek exploreert Eastwood het plichtsgevoel, de moed, de opoffering en de ontreddering van de Japanse soldaten en officieren. Deze klassieke studie van militaire eer en wanhoop in oorlogstijd is zowel tijdloos universeel als verschroeiend actueel - waarbij de zandheuvels van Iwo Jima in 2007 wel een leken te worden met die van Irak, en meer dan tien jaar later met die van Syrië.


Gran Torino (2009)

Clint Eastwood incarneert de verbitterde weduwnaar, gepensioneerde Fordarbeider en racistische Koreaveteraan Walt Kowalski, die de Koreaanse immigranten in zijn buurt met de nodige argwaan beloert. In dit raciaal beladen 'coming of old age'-drama gooit hij er wel relativerende humor tegenaan en pakt hij in de climax bovendien met een stevige emotionele twist uit. Complex in zijn eenvoud, franjeloos, maar gedreven verteld en persoonlijk zonder pathetisch te worden, oftewel: al datgene waarom we good ole Clint straks wel zullen missen.


American Sniper (2015)

Het moet haast van het Reagantijdperk geleden zijn dat we nog eens zo'n viriele en vaderlandslievende oorlogsheld in de zaal zagen als Chris Kyle, een rodeocowboy uit Texas die na 9/11 sluipschutter werd bij de Navy Seals. Over het waarom van de war on terror of het Iraakse standpunt lijkt Eastwood zich, conform zijn held, amper te bekommeren: this is Chris Kyle's party, and he cries if he wants to.

Dat American Sniper in de States voor de nodige controverse zorgde - Sarah Palin is een devote fan, Jon Stewart geenszins en Michelle Obama suste de gemoederen - hoeft dan ook niet te verbazen. Dom en dubieus als karakterstudie, dodelijk efficiënt als oorlogstrip.

Onze partners